7 φωτογραφίες »

Fiat Uno Turbo ie: Η ιταλική βόμβα των 80s

Διαβάστηκε από 18450 αναγνώστες - 8/6/2021

Τις δεκαετίες του 80 και 90, το πεδίο της μάχης των hot hatchbacks χωριζόταν σε 2 στρατόπεδα: Τα ατμοσφαιρικά και τα turbo. Ένας από τους πιο διάσημους πρωταγωνιστές της 2ης κατηγορίας, καταγόταν από την γειτονική Ιταλία, ερχόταν με το χαρακτηριστικό ήχο του οκταβάλβιδου μοτέρ, και άκουγε στο όνομα Fiat Uno Turbo ie.

Το Fiat Uno, σχεδιασμένο από τον Giorgetto Giugiaro έκανε το ντεμπούτο του τον Ιανουάριο του 1983, ως ο αντικαταστάτης του Fiat 127. Όντας πιο ψηλό και τετραγωνισμένο από τον προκάτοχό του, το αυτοκίνητο δέχτηκε καλές κριτικές για την ευρυχωρία του. Παράλληλα, η συμπεριφορά του στο δρόμο, η ποιότητα κύλισης αλλά και η χαμηλή κατανάλωση, έκαναν το Uno δημοφιλές. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, κατέκτησε τον τίτλο του «Αυτοκινήτου της Χρονιάς 1984», κερδίζοντας το Peugeot 205 που είχε κυκλοφορήσει 1 μήνα μετά το Fiat.

Το εσωτερικό του ιταλικού hatchback χαρακτηριζόταν από την εργονομία του, αφού οι διακόπτες βρίσκονταν τοποθετημένοι γύρω από τον πίνακα οργάνων. Με αυτό τον τρόπο, ο οδηγός μπορούσε να τους φτάσει χωρίς να πάρει τα χέρια του από το τιμόνι.

Παρά τις καινοτομίες και την εμπορική επιτυχία, το Fiat Uno είχε μία έλλειψη, και αυτή ήταν στη γκάμα του. Δεν υπήρχε κάποια γρήγορη, «καυτή» έκδοση, να έρθει αντιμέτωπη σε αυτές του ανταγωνισμού. Οι Γάλλοι είχαν ήδη 2 δημιουργίες, οι οποίες αλώνιζαν ανενόχλητες τις διαδρομές των Άλπεων και της Riviera. Ο λόγος γίνεται φυσικά για το Peugeot 205 GTi που παρουσιάστηκε το 1984 και το Renault Alpine Turbo, το οποίο βρισκόταν στη δύση της καριέρας του.  
Η απάντηση των Ιταλών ήρθε τον Απρίλιο του 1985, με το ξακουστό Uno Turbo i.e. Το αρκτικόλεξο στο τέλος σήμαινε «Iniezione Elettronica» και δήλωνε πως ο κινητήρας είχε ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου. Τα καρμπυρατέρ είχαν αρχίσει να «πεθαίνουν» εξάλλου, και οι εγκέφαλοι ήταν ο δρόμος για το μέλλον.



Ο κινητήρας του μικρού πύραυλου ήταν βασισμένος σε αυτόν του Ritmo, και αρχικά είχε χωρητικότητα 1299cc. Εκείνη την εποχή στην Ιταλία, τα αυτοκίνητα με μοτέρ μεγαλύτερα των 1,3 λίτρων, είχαν υψηλότερο επιτρεπτό όριο ταχύτητας, και έτσι η εταιρεία αποφάσισε να αυξήσει τα κυβικά στα 1301. Ο ψεκασμός πολλαπλών σημείων ήταν της Bosch, και η ανάφλεξη της Magneti Marelli, ενώ το turbo ήταν υδρόψυκτο της IHI με intercooler που συνέβαλλε στη μείωση της θερμοκρασίας. Η απόδοση ήταν 106 PS και η ροπή 146Nm, αριθμοί που έκαναν το μόλις 845kg αμάξωμα να έχει εκρηκτικές για την εποχή επιδόσεις. Τα 100km/h από στάση έρχονταν σε 8,3 δευτερόλεπτα, και η τελική ταχύτητα του αυτοκινήτου ήταν 205km/h.  

Ο χαρακτήρας του μοντέλου γινόταν αισθητός και από την εμφάνισή του. Οι νέοι, μαύροι και χαμηλότεροι προφυλακτήρες, τα πλαστικά «φρύδια» στα φτερά και τα μαύρα φαρδιά αυτοκόλλητα στο πλάι, έκαναν αντίθεση με το χρώμα του αμαξώματος. Η πόρτα του χώρου αποσκευών, είχε αποκτήσει μία αεροτομή, ενώ για εξοικονόμηση βάρους ήταν πλέον από σύνθετα υλικά.



Ο όρος «sport αυτοκίνητο» της εποχής ήταν αλληλένδετος με τους προβολείς ομίχλης, και έτσι 2 τέτοιοι βρήκαν τη θέση τους στο εμπρός μέρος, δίπλα στις εισαγωγές αέρα για το ψυγείο λαδιού και το intercooler. Παράλληλα, οι ζάντες αλουμινίου ήταν 13 ιντσών –προαιρετικά οι θρυλικές γυαλισμένες Cromodora- με φαρδιά ελαστικά, και η απόσταση από το έδαφος ήταν μειωμένη, χάρη στην αναβαθμισμένη ανάρτηση, η οποία, σε συνδυασμό με τα δισκόφρενα και στους 2 άξονες –με τα εμπρός να είναι πλέον αεριζόμενα-, εξασφάλιζε την βελτιωμένη οδηγική συμπεριφορά της μικρής βόμβας.

Το κόκκινο είναι το χαρακτηριστικό χρώμα των Ιταλικών sport κατασκευών. Έτσι, τα καθίσματα και η ταπετσαρία του πολεμικού Uno Turbo i.e ήταν κατακόκκινα, ενώ λίγο αργότερα, την ίδια απόχρωση απέκτησαν και οι ζώνες ασφαλείας. Εκτός αυτού, στον extra εξοπλισμό βρισκόταν ένας άκρως εντυπωσιακός ψηφιακός πίνακας οργάνων. Ακόμα και το αναλογικό καντράν όμως, αρκούσε για να μαγνητίσει τα βλέμματα, αφού διέθετε υπερπληρθώρα ενδείξεων και 7 όργανα.
 

Διαβάστε παρακάτω την σελίδα του άρθρου που σας ενδιαφέρει